Mohanty - Under Western Eyes

Mohanty belongs to an intellectual tradition of thought which is generally referred to as post-structuralism. Poststructuralists try to understand how discursive networks of power actually produce specific objects and categories and how knowledge is produced. They are more concerned with the interrogation of the meanings and their ambiguities, so they draw on this idea that the analysis of meanings in language requires the analysis of discourse, and by the term discourse, from the Foucauldian perspective, they mean something that enables us to link objects together in an obvious way. So under western eyes and their related discourses, certain parts of the world are treated to be only objects to be looked at and commented upon, because of the will to knowledge and power of some.

So if we think about the way that the category of “The Third World” is produced, Mohanty argues that there are multiple discourses such as “scientific”, “literary”, “juridical”, “linguistic” and “cinematic” which play roles in producing this category and linking some concepts and practices to it. For example the unchallenged, pre-given, and mystified links between “The Third World” and “traditional”, “underdeveloped”, or “economically dependent” are the links by which multiple discourses intervene in producing certain meanings for The Third World.

The use of the notion of “The Third World” is then problematic because it actually decontexualizes the context, as if there is a unified Third World with some particular immutable characteristics. This absence of context, or the existence of only one context (that is the context of “relative underdevelopment”), is essential in producing and maintaining the concept of “The Third World”. All people who are living in this context are judged automatically in relation to the word of underdevelopment. So for example if people who are residing in the Middle East are family oriented, since Middle East is called The Third World and underdevelopment is its distinctive feature, these people are judged to be “traditional’, because western family-oriented people are controversially believed to be traditional.

What makes her argument more remarkable, in my point of view, is when she argues that any claim for a coherent feminist subject that does not question how the subject is produced is basically reproducing a western humanist tradition, or what she herself called “the authorizing signature”, as if there is ahistorical, cross cultural, universal, and hegemonic subject regardless of the context of analysis. Mohanty then goes further to argue that the story is not just about building something that is similar to a western humanist tradition, but in order to have a coherent subject at all the feminist scholarship must have “The Third World”, or the Other, in its equation. In other words in order to be a subject, one has to define oneself against something else, or this is the “periphery” which determines the “center”, it’s the “woman” which determines the “man”, and it’s the “East” which defines the “West”.

Having said that, we can consequently conceive from colonial discourses that without an underdeveloped Third World there could be no possibility for a developed First World, without the production of the concept of a “veiled”, “virgin”, “ignorant” and “backward” Third World Woman, a “secular” and “liberated” First World Woman cannot be produced. By representing and appropriating the experiences of people living in The Third World, The First World self-presents itself as the one standing in a privileged position. And this is what actually lay at the heart of Mohanty’s arguments in her essay.

Butler on Sex/Gender distinction

The dominant feminist thought tradition in the 60’s and 70’s lay on a clearly recognizable distinction between sex and gender, or nature and culture; that is to say the socially constructed roles and behaviors that heteronormative discourses assigns for each sex can be separated from the biology of the person in order to challenge the “biology-is-destiny” formulation. Butler tries to illustrate that this distinction per se is problematic because it ignores the existing binary of male and female. To do so she goes like this:

First; she problematises identity politics and feminist politics and how they represent groups and individuals. She identifies that it’s the dominant trend that in order to identify a group which suffers, one has to establish categories, so that the political action would be possible. But for her, there is an irony in making such categories. The traditional western epistemology of the subject tells us that subject is a priori to speech, action, thought, law, culture etc. so the subject constructs its identity, that is to say all claims are made by the subject (the existence of subject before the law is actually the foundation of the social contract as well). The problem with these juridical categories is that on the one hand they are believed to be the foundations and origins of the politics, but on the other hand, in the eyes of Butler, these categories are actually the effects of politics and juridical discourses. As she says, “juridical systems of power produce the subjects they subsequently come to represent.”

Second; Butler argues that the sex/gender distinction has the capacity of challenging the biology and the coherent feminist subject at the same time. Although it’s believed that there are only two sexes, gender, as the culturally constructed roles and meanings that the sexed bodies assume, doesn’t necessarily fall into an essential binary of masculine/feminine. Butler argues that 1)there are many masculinities/femininities and 2)even female bodied persons can have masculine roles, or male bodied persons can have feminine roles. So the notion of a unified category of “women” has already been contested by the possibility of the variety of interpretations of sex, which are called genders.

Third; she then says that this distinction actually doesn’t attack biology, and this is where she actually tries to deconstruct this distinction in a remarkable way. The realm of culture is where the explosion of the binary of male/female is possible, but the realm of nature is where this binary is reinforced. But sex, like other categories, is constructed through discourses with specific aims. Like other categories which are the effects of juridical discourses, sex also cannot be “prediscursive”. So Butler indicates that if sex is socially or culturally constructed like gender then there would be no distinction between sex and gender at all.

Body is important for Butler in this deconstruction. She suggests that we need to come to the body itself and explode this binary rather than assuming it as something pre-given. Foucault talks about body as the material or the surface upon which the events or the history takes place, as if body is passive or silent. Thus Foucault doesn’t take this distinction between the body and the history as the object of interrogation, or in other words he assumes the-body-is-the-surface to be a given “fact”. But for Butler body is something that acts, is an agent, rather than something which is passive or acted upon. There is a constant interaction between history and the body. Butler’s argument about the body has this implication that even the body is denaturizable and it can be shifted to the domain of culture. Then the last step of deconstructing the sex/gender distinction would be to argue that gender is actually maintained through the acts done by this active denaturalized body, as if everything is gender then.

That’s it! :)

در دفاع از کمپین ما همه مجید توکلی هستیم

فاطمه صادقی در مقاله ای با عنوان «اعتراض به حجاب اجباری یا دفاع از مردانگی» کمپینِ «ما همه مجید توکلی هستیم» را نقد کرده است

فاطمه ی نازنین استاد من است. این چند خط را تنها برای روشن تر شدن مطلب می نویسم و البته بخشی از دفاع من از کمپین را تشکیل می دهد. اثرات کمپین تا به امروز نوشته ای جدا می طلبد

اول؛ کمپین ما همه مجید توکلی هستیم لزوماً کمپین اعتراض به حجاب اجباری نیست. بسیاری از مردانی که روسری یا چادر به سر کرده اند تنها این نشان را با خود دارند که «من مجید توکلی هستم.» البته بعضی از همراهان کمپین، نمی دانم چند نفرشان، نمی دانم اکثریت یا اقلیت، این کمپین را اعتراض به حجاب اجباری هم می دانند. به همین دلیل در گروه فیس بوکی که عکس ها جمع می شود، اعتراض به حجاب اجباری نیز به عنوان یکی از اهداف ذکر شده است

دوم؛ بسیاری از مردان به این کمپین نپیوستند چون پوشیدن لباس زنانه را دون شأن خود می دانستند. آن ها تصور می کردند در صورت پوشیدن لباس زنانه مردانگی شان به یغما خواهد رفت. اگر این کمپین، به زعم فاطمه، کمپینی در «دفاع از مردانگی» باشد و به زعم ساقی لقایی «رگه های مردسالارانه ای» را در عکس ها بتوان یافت، با این حساب این بار مردانگی است که شده است «مرغ عروسی و عزا». آن هایی که به کمپین نپیوسته اند از مردانگی شان دفاع کرده اند، آن هایی که پیوسته اند هم باز از مردانگی شان دفاع کرده اند. هر دو گروه متهم اند که مظاهر دنیای مردسالارانه را بازتولید کرده اند. به بیان دیگر مردان یا شریک دزد تصویر شده اند یا رفیق قافله

سوم؛ بر فرض که یکی از اهداف این کمپین اعتراض به حجاب اجباری باشد؛ فاطمه پرسیده است که «چرا به جای مردان روسری به سر، زنان خود در این باره تصمیم نگیرند؟»

سؤال این جاست که چه کسی جلوی زنان را برای اعتراض به حجاب اجباری گرفته است؟ چه کسی زنان را از «فاعلیت» محروم کرده است؟ مگر زنان نمی توانند کمپینی در اعتراض به حجاب اجباری راه بیاندازند؟ کدام «فرصتِ دیگر» از دست رفته است؟ آیا زن ها باید منتظر بمانند که اگر مردها اعتراضی را آغاز نکردند، آن ها آغاز کنند؟ آیا این اندیشه، برابری خواهانه است؟ این روزها زنان از پیشروان جنبش مدنی ایران هستند. اکثر جمعیت جوان تحصیلکرده ی ما را زنان تشکیل می دهند. کمپین های برابری خواهانه ی زنان ایرانی در دنیا زبان زد است. چه طور می شود ششصد مرد ایرانی با سر کردن روسری مبارزات زنان را مصادره ی به مطلوب کنند؟

چهارم؛ باز بر فرض که یکی از اهداف کمپین، اعتراض به حجاب اجباری باشد؛ چرا حجاب اجباری تنها به زنان مربوط است و مردان نمی توانند به آن اعتراض کنند؟ سوای این که ما همه انسان هستیم و حقوق بشر مرد و زن و سفید و سیاه و فارس و ترک و دیگرجنسگرا و همجنسگرا نمی شناسد، آیا فلسفه ی حجاب، عدم توانایی مردان در کنترل تمایلات شهوانی شان نیست؟ آیا حجاب اجباری، مردان را حیواناتی متجاوز تصویر نمی کند؟ چرا مردان حق نداشته باشند به توهینی که به شعورشان می شود اعتراض کنند؟ به باور من حق دارند

ا

در همین رابطه
چرا روسری به سر کردیم - مقاله شهاب شیخی در نقد نوشته ی دکتر صادقی

کلیپ تهیه شده توسط کمپین ما همه مجید توکلی هستیم (کلیپ اول - کلیپ دوم) ا
پوسترهای تهیه شده توسط کمپین (پوستر اول - پوستر دوم - پوستر سوم) ا

پیام شیرین عبادی برای مردانی که زن بودن را انگ نمی دانند - مدرسه فمینیستی
کمپین مردان با حجاب/اعتراض به تحقیر و ارعاب - گفت و گو با منصوره شجاعی/رادیو فرانسه

از میرزاده عشقی تا مجید توکلی ها - شهلا شفیق، سکولاریسم نو

جنبش لچک به سرهای سیبیلو - ساقی لقایی، میدان زنان
جان زنانه ی جنبش - سیبستان
تابوها فرو می شکنند - الهه بقراط
جنبش سبز مردم کشورم با سرعت پیش می رود - فردای روشن
استادان مرد دانشگاه هم به کمپین مردان با حجاب پیوستند - خبرنامه امیرکبیر

گزارش سی ان ان - روزنامه گاردین - بی بی سی انگلیسی - روز آن لاین - دویچه وله - بی بی سی فارسی - رادیو زمانه - رادیو فردا - روزنامه کیهان

ا

آرش آشوری نیای نازنین در پی مقاله ی مسیح علی نژاد پیشنهاد داده که مردانی که پایه هستند لباس زنانه به تن کنند و از خودشان عکس بگیرند تا به قول مسیح 1- اجبار حجاب بر سر زنان ایران را به تمسخر بگیریم و به قول آرش 2- با به سخره گرفتن پوشش اجباری ثابت کنیم ما مردان هم به برابری اعتقاد داریم

این طرح دست کم سه تا خوبی دارد

1- در ذات خودش یک جور همراهی با مجید توکلی دارد. انگار که همه ی ما مجید توکلی هستیم و او نباید از این عکس ها احساس شرمندگی کند
2- تابو شکن است. نقش های ساخته شده ی جنسیتی را به هم می ریزد. دوگانه ی لباس مردانه/زنانه را زیر سؤال می برد. رهایی بخش است. این پیام را با خود دارد که پوشیدن لباسِ به اصطلاح زنانه توسط مردان تحقیر آمیز نیست
3- می تواند اجباری بودن حجاب برای زنان را به سخره بگیرد


در کنار این سه تا خوبی، دو تا نگرانی هم وجود دارد

1- حواسمان باشد که خبرگزاری فارس لباس زنانه را تحقیر نکرده است. بلکه مجید را تحقیر کرده است که چرا لباس زنانه پوشیده است. یعنی مجید به عنوان یک مرد نقش جنسیتی مردانه ی خودش را درست بازی نکرده و مستحق تحقیر است. ضمن این که در مصاحبه هایی که خبرگزاری فارس با بسیجی ها انجام می دهد آن ها «مردانه» مبارزه نکردن مجید را به سخره گرفته اند. سؤال این جاست که آیا پوشیدن لباس زنانه توسط ما مردان اولاً از حجاب اجباری زنان انتقاد می کند؟ و ثانیاً آیا این کار باعث کم رنگ شدنِ تحقیر مجید توسط خبرگزاری هایِ دولتِ کودتا می شود؟

1- آمدیم و فردا بیست و سی و فارس و ایرنا و کیهان همین عکس ها را برداشتند و گذاشتند صفحه ی اول وب سایت و روزنامه شان و تیتر زدند اعضای جنبش سبز را بهتر بشناسیم. البته من دوست دارم آن ها همین کار را بکنند چون به نظرم کاری که ما مردان داریم می کنیم دوگانه ی زنانه/مردانه را زیر سؤال می برد. اما لزوماً تعبیری که ما از این کار داریم را دیگران (نه مردم و نه کودتاچیان) ندارند. یعنی همان طور که پوشیدن لباس زنانه توسط مجید این طور تعبیر نمی شود که او برای فرار از دست عاملین دولت کودتا مجبور به این کار شده است، پوشیدن لباس زنانه توسط ما هم شاید در باور عموم این طور تعبیر نشود که ما برای همدردی و همراهی با زنان سرزمینمان، یا با مجید، این کار را کرده ایم.

نظر شما چیست؟

دیروز بعد از ظهر در دانشگاه سی ای یو بوداپست مجارستان، کمپین یک میلیون امضا را به دانشجو ها معرفی کردم. می خواستم از قوانین بگویم و مشکلاتی که کمپین با آن ها در این سه سال دست به گریبان بوده و نوآوری هایی که بچه های کمپین برای غلبه بر مشکلات به کار بسته اند. اما ابتدای صحبت من بود که

خانمی پرسید: این ها که می گویید مربوط به چه زمانی است؟ چند قرن پیش؟
گفتم: نه! مربوط به همین امروز است!
گفت: اصلاً این طور نیست! من ایرانی هستم! البته بیست سال است خارج زندگی می کنم. اما هیچ کدام از چیزهایی که شما می گویید صحت ندارد
پرسیدم: چه چیزهایی صحت ندارد؟
گفت: همین قوانین! اصلاً خانم های ایرانی کاری با این قوانین ندارند. آن ها خیلی متمدن هستند. بلدند چه طوری قوانین را دور بزنند.
گفتم: بحث من دور زدن یا نزدن قوانین نیست. بحث من خود قانون است که نابرابر است
گفت: اما این قانون اصلاً دخالتی در زندگی زنان ندارد. به جز یک عده ی معدودی که «فقیر» هستند بقیه راه خودشان را بلدند
گفتم: اگر شما در ایران زندگی کنید و متأهل باشید و شوهر شما اجازه ندهد که شما از کشور خارج شوید فرقی نمی کند که فقیر باشید یا غنی، باسواد یا بی سواد
گفت: اما این ها مگر مشکلات چند درصد مردم ایران است؟ مردم ایران خیلی باشعور تر از این حرف ها هستند
گفتم: در باشعوری مردم ایران که شکی نیست. همین جنبش سبز نشان می دهد که مردم ما چه قدر با شعور هستند
گفت: نکند شما هم بازیچه دست هاشمی و امثالهم شده اید؟ جنبش سبز دیگر چه صیغه ایست؟

دیگر چیزی نگفتم. اما آن خانم رو به حضار کرد به صحبت هایش ادامه داد: ببینید دوستان! مردم ایران خیلی متمدن هستند و اصلاً این چیزهایی که این آقا می گوید صحت ندارد. ما می توانیم پول بدهیم قاضی را بخریم. اصلاً در ایران کسی قانون را قبول ندارد. زن های ایرانی آن قدر زرنگ هستند که بلدند چه طور از پس زندگی شان بربیایند

...

متأسفانه صحبت های ادامه دارِ آن خانم به من اجازه نداد که همه ی مسائل مربوط به کمپین را بازگو کنم. هم تمرکزم را از دست دادم، هم برنامه ای که ریخته بودم به هم ریخت. متأسفانه ایرانی دیگری آن جا نبود که با کمپین آشنا باشد یا تازه از ایران آمده باشد.

در تمام مدتی که در ایران کارگاه های کمپین را در کنار دوستانم برگزار می کردیم صحبت هایی نظیر آن چه ذکرش را رفت نشنیده بودم. انگار که به دنیای جدیدی وارد شده ام با آدم هایی جدید که بلند بلند می گویند ایرانی هستند اما نه از قوانین ایران چیزی می دانند، نه از زندگی مردم ایران، نه از مشکلاتی که مردم هر روز با آن ها دست و پنجه نرم می کنند

خلاصه این که تجربه تلخی بود. قدر زندگی در ایران دوست داشتنی را بدانید!